Może być zgodne z typem fillotaksji, skorelowanym z regularnym ułożeniem i wzajemnym powiązaniem ze sobą śladów waskularnych (Tucker, 1961). Jednak charakterystyczne dla wielu kwiatów skrócenie międzywęźli, zrastanie się części kwiatowych, występowanie kwiatów epigy-nicznych oraz różne inne zmiany we wzajemnym układzie części kwiatowych powodują, że układ waskularny kwiatów jest mniej regularny niż pędów wegetatywnych, a ponadto modyfikacje te zacierają związek między układem waskularnym osi i organów kwiatowych (Moseley, 1961.; Nast, 1944; Sporne, 1958), W kwiecie hipogynicznyrrir mającym niewiele zrośniętych części, system waskularny z łatwością można potraktować jako ślady odchodzącego różnych części kwiatowych (rys. 18.1A). Szy-pułka kwiatowa ma układ waskularny w postaci cylindra, który zawiera w środku rdzeń, a od zewnątrz otoczony jest korą pierwotną (rys. 18.IB). W dnie kwiatowym (część osi, na której ustawione są części kwiatowe) na poziomie osadzenia działek
Odchodzą do nich ślady waskularne (rys. 18.1CD). Każda działka ma często tyle śladów, co liść listowia u tej samej rośliny. Powyżej tego poziomu odchodzą ślady do korony: u dwuliściennych - po jednym lub więcej do każdego płatka (rys. 18.1D,E), a u jedno-liściennych - od jednego do wielu do każdego członu okwia-tu (Kaussmann, 1941). Jeszcze wyżej dostrzegalne są ślady odchodzące do pręcików, najczęściej po jednym do każdego pręcika (rys. 18.1J51-G); w końcu można wyróżnić układ waskularny wnikający do owocolistków (rys. 18.1L-G). Do każdego owocolistka zwykle odchodzą trzy ślady waskularne - jeden środkowy i dwa boczne (rys. 18.7), ale może również występować i większa liczba śladów (np. u Gentianaceae; Krishna i Puri, 1962). Małe odgałęzienia wiązek waskularnych owocolistków często pochodzące z bocznych wiązek, łączą system waskularny owocolistków z zalążkami (rys. 18.1AF,G). Wiązki waskularne łożyska mogą być również odgałęzione od wiązek grzbietowych owocolistka.
Odchodzą do nich ślady waskularne (rys. 18.1CD). Każda działka ma często tyle śladów, co liść listowia u tej samej rośliny. Powyżej tego poziomu odchodzą ślady do korony: u dwuliściennych - po jednym lub więcej do każdego płatka (rys. 18.1D,E), a u jedno-liściennych - od jednego do wielu do każdego członu okwia-tu (Kaussmann, 1941). Jeszcze wyżej dostrzegalne są ślady odchodzące do pręcików, najczęściej po jednym do każdego pręcika (rys. 18.1J51-G); w końcu można wyróżnić układ waskularny wnikający do owocolistków (rys. 18.1L-G). Do każdego owocolistka zwykle odchodzą trzy ślady waskularne - jeden środkowy i dwa boczne (rys. 18.7), ale może również występować i większa liczba śladów (np. u Gentianaceae; Krishna i Puri, 1962). Małe odgałęzienia wiązek waskularnych owocolistków często pochodzące z bocznych wiązek, łączą system waskularny owocolistków z zalążkami (rys. 18.1AF,G). Wiązki waskularne łożyska mogą być również odgałęzione od wiązek grzbietowych owocolistka.
Jak u niektórych Ranales (Canright 1960; Perłasamy i Swamy, 1956) lub są niezależne od śladów owocolistków (Melviłle, 1962; Ozen-da, 1949). System waskularny wnika do szyjki słupka (rys. 18.1 A,H). Niektóre powszechnie występujące modyfikacje w rozmieszczeniu systemu waskularnego związane są ze zrastaniem się części kwiatowych. W wielu kwiatach boczne wiązki sąsiednich owocolistków zlewają się ze sobą. Podobne zlewanie się wiązek występuje w innych organach kwiatowych. Niewykształcenie się niektórych śladów i wiązek waskularnych powoduje również redukcję ich liczby. System waskularny kwiatów górnych wykazuje dodatkowe komplikacje związane z pozornie bazalnym położeniem słupkowia. W tym typie kwiatów często analizowano rozmieszczenie układu waskularnego (Bersillon, 1956; Douglas, 1944, 1957; Gauthier, 1950; Pierwuchina, 1962; Puri, 19526; Smith i Smith, 1942b), w wyniku czego niektórzy badacze wysunęli określone koncepcje dotyczące pochodzenia tkanki nieowocolistkowej otaczającej słupkowie.