Tę ostatnią trudno jest odróżnić od miękiszu powstałego w wyniku podziałów komórek perycyklu, poprzedzających początek działalności fellogenu. Rozrastanie się walca osiowego na skutek przyrostu wtórnego powoduje rozerwanie i złuszczenie kory pierwotnej razem z endodermą (rys. 17.10D; tabl. 85B). W korzeniach roślin dwuliściennych, szczególnie w korzeniach o ograniczonym przyroście wtórnym, czasami zachowana jest kora pierwotna (Aclaea, Convolvulus arvensis). W takich korzeniach może wykształcić się egzoderma lub powierzchniowy korek. U Citrus sinensis początkowo powstaje peryderma pochodzenia subepidermalnego, a później w perycyklu zakłada się głębinowa peryderma (Hayward i Long, 1942). W korzeniach roślin alpejskich (Luhan, 1955) stwierdzono występowanie różnorodnych tkanek ochronnych: trwała grubościenna epiderma (Gentiana, Ranunculus), egzoderma (Piimula), peryderma zakładająca się powierzchniowo (Artemisia i inne Compositae), martwa i zgnieciona kora pierwotna (Linaria, Myosotis, Polygonum)
Podzielona i skorkowaciała endodermą (Gentiana), poliderma (Geum, Potentilla), peryderma głębinowego pochodzenia (Saxifragaceae). Poliderma (rozdz. 14) składa się z warstw komórek parenchymatycznych, między którymi znajdują się pojedyncze warstwy komórek z pasemkami Caspary'ego lub warstwy komórek silniej skorkowacia-łych, tzn. mających cechy charakterystyczne endodermy. Poliderma powstaje w wyniku stycznych podziałów komórek perycyklu i może składać się z wielu warstw, w których następują po sobie komórki parenchymatyczne oraz komórki o charakterze endodermy. Obumieranie kory pierwotnej powoduje odsłonięcie polidermy. Jej najbardziej zewnętrzne komórki zamierają, ale wewnętrzne, łącznie z komórkami skorkowaciałymi, pozostają żywe. Występowanie polidermy jest charakterystyczne dla niektórych Rosa-ceae, Hypericaceae, Onagiaceae i Myrćaceae (Guttenberg, 1943; Mylius, 1913). Peryderma powstająca z kambium piętrowego (rozdz. 14) występuje dość często w potężnych, powietrznych korzeniach palm (Tomlinson, 1961).
Jednym z przejawów wtórnego przyrostu, szczególnie interesującym ogrodników i ekologów, jest zrastanie się korzeni w warunkach naturalnych. Stykające się ze sobą korzenie zostają zespolone poprzez przyrost wtórny. W ten sposób często są wzajemnie powiązane duże grupy drzew, jak na to wskazuje przepływ wody oraz przemieszczanie się soli mineralnych, trucizn, barwników i izotopów (Borman i Graham, 1959). Zjawisko to obserwowano jeszcze w zasięgu ponad 12 m (Borman, 1962). Zrastanie się korzeni utrzymuje przy życiu stare pnie drzew. Możliwe, że bodziec stymulujący kambium jest przenoszony od silniejszych do słabszych drzew i do pni. Zrastanie się korzeni obserwowano najczęściej w obrębie jednego gatunku, ale może ono również zachodzić między różnymi gatunkami (Bieskarawajnyj, 1955; Łotowa i Lars-ka, 1959). Korzenie boczne tworzą się w pewnej odległości od merystemu wierzchołkowego z wewnętrznych warstw komórek korzenia macierzystego (pochodzenie endogeniczne).