Stanowi częściowo pierwotny floem, a częściowo parenchymę międzywiązkową, między dwoma pasmami fłoemu pierwotnego. Niektórzy autorzy szczególnie podkreślają, że korzenie przybyszowe powstają w strefie floemu (Petri i inni, 1960; Satoo, 1955; Satoo i Fukuhara, 1955). Inicjacja korzeni przybyszowych w obszarze międzywiązkowym, w promieniach waskularnych lub w kambium powoduje, że młody korzeń położony jest zarówno blisko floemu, jak i ksyle-mu organu macierzystego, co ułatwia powiązanie tkanek waskularnych tych dwóch organów. Zawiązki korzeni przybyszowych są inicjowane przez podziały komórek parenchymatycznych. U dwuliściennych i nagonasien-nych, jak podano wyżej, mogą to być komórki parenchymy znajdujące się w obrębie floemu lub komórki kallusa. Powstawanie korzeni kallusa w sadzonkach jest ogólnie znanym zjawiskiem. Różnice w pochodzeniu korzeni przybyszowych można stwierdzić nawet u tej samej rośliny (Wiłcox, 1955). W łodygach jednoliściennych korzenie przybyszowe powstają w parenchymie pe-rywaskularnej.
Przed wydostaniem się korzenia przybyszowego na powierzchnię łodygi różnicują się w nim czapeczka i systemy tkanek normalnie występujących w ciele korzenia. Różnicowanie to przypomina wyodrębnianie się poszczególnych obszarów tkanek w korzeniach bocznych. W obu wypadkach nie stwierdzono dokładnie, jak dochodzi do połączenia systemów waskularnych tych korzeni i ich organu macierzystego. W czasie różnicowania się tkanek waskularnych w korzeniu przybyszowym komórki mię-kiszowe (komórki kallusa lub inne typy parenchymy) położone w proksymalnym końcu zawiązka korzenia przekształcają się w elementy floemu i ksylemu i w ten sposób dochodzi do zespolenia układów waskularnych. Korzenie rzybyszowe powstające w stosunkowo starych łodygach mogą rosnąć skośnie w ich zewnętrznych częściach, co prawdopodobnie spowodowane jest oporem stawianym przez sklerenchymę, występującą w obrębie floemu lub położoną na zewnątrz od niego (Satoo, 1955; Stangler, 1956; Tomlinson, 1961).
Trudności w zakorzenianiu się łodyg mogą być związane z wysokim stopniem ich zdrewnienia (Beakba-ne, 1961). owstawanie pączków na korzeniach umożliwia rozmnażanie roślin przez sadzonki korzeniowe i odgrywa ważną rolę w rozprzestrzenianiu się szkodliwych chwastów. Pączki rozwijają się na korzeniach o różnej budowie i o różnym wieku. Często powstają one endogenicznie, podobnie jak korzenie boczne lub przybyszowe. Ich endogeniczne pochodzenie obserwowano w korzeniach rosnących w warunkach normalnych (Kondratjewa-Mełwil, 1957; Wasilewska, 1957) oraz w korzeniach odciętych (Seeliger, 1959; Torrey, 1958). W młodszym korzeniu pączek może tworzyć się wperycyklu i początkowo jest łudząco podobny do zawiązka korzenia (Bakshi i Coupland, 1959). W korzeniu starszym pączki powstają endogenicznie z podobnych do kallusa proliferacji tkanki promienia łykodrzewnego, wytwarzających kilka pączków (Wasilewska, 1957) lub egzogenicznie z rozrastających się jak kallus komórek pochodzących z fellogenu (Murray, 1957). Pączki często tworzą się blisko korzeni bocznych i jeżeli te ostatnie lub ich ślady są jeszcze żywer to może dojść do powiązania pączków ze śladami korzenia bocznego.