Od Aloesu różni się tym, że jest bardziej rozkrzewiona i tworzy dużą rozetę z górnymi liśćmi w kształcie trójkątów, które pionowo rosną ku górze. Liście haworsji od spodu pokryte są drobnymi brodawkami w kolorze białym. Zimą roślinę podlewamy bardzo niewiele, natomiast latem wymaga regularnego podlewania. Rozmnaża się identycznie jak Aloesy. Kwiaty niestety nie są ozdobą tej rośliny. Kwitnie na przełomie lutego i marca. Kwiaty przypominają małe i drobne dzwoneczki. W Polsce najpopularniejszym gatunkiem jest Haworsja Reinwardta. W czasie spoczynku kwiatu tego nie należy podlewać ani nawozić od kwietnia do września. Natomiast zimą, gdy intensywnie rośnie wymaga od nas, aby temperatura wynosiła 14 - 16 stopni Celsjusza, wówczas podlewamy kwiat co ok. 2 - 3 tygodnie i przez ten okres również nie nawozimy ziemi. Doskonale się sprawdza, jako roślina hodowana na parapecie okiennym, ale nie mogą padać na nią promienie słoneczne. Haworsję można rozmnażać przez wysiew nasion lub przez podział kęp pędów wczesną wiosną.
Tego typu włókien nie ma w drewnie mającym człony naczyń podobne do cewek (rys. 11.8). Dalszy postęp ewolucyjny włókien przejawił się w zatrzymywaniu przez nie protoplastów (Money i inni, 1950). Żywe komórki parenchyma tyczne występują zarówno w ksyle-mie pierwotnym, jak i wtórnym. W ksylemie wtórnym występują one w postaci miękiszu osiowego, wytworzonego przez wrzecionowate komórki inicjalne kambium razem z elementami trachealnymi i włóknami, oraz w postaci miękiszu promieni, wytwarzanego przez komórki inicjalne promieni (rys. 11.11). Komórki parenchymy osiowej mogą mieć długość wrzecionowatych komórek inicjalnych"(miękisz wrzecionowaty; rys. 11.8) lub też mogą być kilkakrotnie od nich krótsze, jeśli pochodna wrzecionowata dzieli się poprzecznie przed zróżnicowaniem się w komórkę parenchymy (miękisz słupowy; rys. 11.11). Słupy miękiszu występują znacznie częściej niż komórki wrzecionowate. Komórki miękiszowe promieni mają bardzo różne kształty, lecz można wśród nich wyróżnić dwa zasadnicze typy
Włókna ksylemu opisane są obszernie w rozdziale 10. Włókna te w zestawieniu z cewkami, z których powstały, mają grubsze ściany i zredukowane obrzeżenia jamek (rys. 11.1). Wśród włókien ksylemu wyróżnia się dwa zasadnicze typy - cewki włókniste i włókna drzewne - oraz szereg form po~ średnich. Ze względu na trudności w dokładnym odróżnieniu włókien od cewek, te dwa rodzaje elementów obejmuje się niekiedy wspólnym mianem ,,nieperforowanych elementów trache-alnycłt" (Bailey i Tupper, 1918). Podobnie jak cewki, włókna - w miarę wzrostu specjalizacji ksylemu - również podlegały ewolucyjnemu skracaniu (rys. 11.1). Jednak włókna na skutek bardziej intensywnego intruzywnego wzrostu apikalnego są w tej samej roślinie zazwyczaj dłuższe niż cewki. Cewki włókniste mają jamki lejkowate o słabiej rozwiniętych obrzeżeniach niż cewki; natomiast włókna drzewne mają jamki proste lub prawie proste. Włókna jako elementy wzmacniające są najwyżej wyspecjalizowane w drewnie tych roślin, które mają najbardziej wyspecjalizowane człony naczyń (rys. 11.9)