Rytm rozwoju kwiatu jako całości ma pewne znamienne cechy ściśle skorelowane z mitozą i mejozą, które zachodzą w trakcie powstawania zarodników i gamet (Erickson, 1948). Następstwo kolejno powstających części kwiatowych jest o wiele szybsze niż liści listowia, w wyniku czego ontogeneza kwiatu może mieć charakter wybuchowy (Bersillon, 1956). Obserwacje morfologiczne i badania porównawcze przeprowadzone nad ciężarem rozwijających się kwiatów i ich składowych części wykazują, że części te po ich wyodrębnieniu mogą rosnąć z różną szybkością (Sosa-Bo-urdouil, 1945). Na przykład płatki korony mogą pojawić się wcześniej od pręcików, lecz rozwój ich może być wolniejszy. Niekiedy główny okres wzrostu płatków występuje dopiero po zakończeniu wzrostu pręcików. Szybkość wzrostu zarówno płatków, jak i pręcików może się zwiększyć na krótko przed kwitnieniem (Pe-arson, 1933). Uderzającą szybkość, z jaką pręciki mogą osiągać ostateczną długość, ilustruje dobrze szybkość wydłużania nitek
Pręcikowych ryżu, dochodząca do 2,5 mm na minutę (Schoch--Bodmer, 1939). Pręciki początkowo mogą rozwijać się wolniej od słupkowia, ale potem szybko osiągają ostateczną długość, dzięki czemu pylniki zajmują najdogodniejsze położenie dla wysypania ziaren pyłku (rys. 18.13A). Zalążnia zwykle rozrasta się równomiernie, podobnie jak organy wegetatywne. Niekiedy jednak powiększanie się zalążni słabnie przed zapłodnieniem i gdy nie dochodzi do zapłodnienia słupkowie obumiera. Badania porównawcze nad częściami kwiatu wykazują, że na organy rozrodcze kwiatu przypada stosunkowo duża część ogólnej masy kwiatu (Sosa--Bourdouil, 1945). Badania nad powstawaniem tkanek w częściach kwiatowych wykorzystywane są szeroko przy interpretowaniu morfologicznej natury kwiatu oraz w porównawczych badaniach taksonomicznych. Działki i płatki powstają, podobnie jak. liście listowia, w wyniku podziałów peryklinalnych występujących w podpowierzchnio-wych warstwach merystemu wierzchołkowego,
Taki sposób powstawania części okwiatu jest powszechny u dwuliściennych i jed-noliściennych (Barnard, 1960; Kaussmann, 1941; Rohweder, 1963; Tepfer, 1953; Tucker, 1959). W rosnących do góry częściach okwiatu (labl. 90B-D) działalność apikalnego merystemu trwa krótko, po czym następuje wzrost interkalarny. Rozrost wszerz zawiązków okwiatu jest wynikiem działalności merystemu marginalnego i wzrostu interkalarnego. U Vinca. merystem marginalny w płatkach korony przejawia większą aktywność niż w działkach i odgrywa dużą rolę w tworzeniu się górnej części rurki kwiatowej, która powstaje w wyniku zrastania się płatków w on-togenezie kwiatu (Boke, 1948). Niektórzy badacze stwierdzają, że pręciki inicjowane są zupełnie podobnie jak człony okwiatu (Boke, 1948, 1949; Holt, 1954; Kaussmann, 1941; Lawalree, 1948; Rohweder, 1963; Tepfer, 1953; Tucker, 1959; Wilson i Just, 1939). Inni podają, że pręciki powstają bardziej głębinowo niż części okwiatu i w związku z tym uważają je za utwory osiowe.