Podczas gdy korzeń ma mniej lub bardziej zwarty trzon tkanek waskularnych, to na poziomach pośrednich między korzeniem a węzłem liścieniowym są pasma rozchodzące się do liścieni. Stosując koncepcję śladów liściowych, można powiedzieć, że w strefie przejściowej ślady liście-niowe odchodzą od systemu waskularnego osi utworzonej przez hypokotyl i korzeń. Odchodzenie śladów liścieniowych różni się od odchodzenia śladów liściowych w pędzie tym, że ślady liście-niowe powiązane są z systemem o egzarchicznym ksylemie i na przemian ułożonymi ksylemem i fłoemem, co wpływa w większym lub mniejszym stopniu na ich strukturę. Zagadnienie to można najlepiej wyjaśnić na prostym przykładzie. Siewka przedstawiona na rysunku 17.16 składa się z dwóch liścieni, umieszczonego między nimi pędu epikotylu, hypokotylu i korzenia z diarchiczną płytką ksylemu, do której przylegają z obu stron pasma floemu. Każdy liścień ma w części centralnej podwójną wiązkę waskularną, złożoną z dwóch częściowo połączonych pasm.
Taka budowa środkowych wiązek liścieniowych występuje powszechnie u różnych grup roślin (Hill i de Fraine, 1913; Thomas, 1914). W niektórych siewkach podwójny charakter środkowej wiązki może być słabiej zaznaczony niż na rysunku 17.16, w innych jest bardziej uwydatniony, a w jeszcze innych siewkach w części środkowej znajdują się dwie odrębne wiązki. Uważa się, że podwójny charakter centralnych wiązek Iiścieniowych ma znaczenie filogenetyczne (Bailey, 1956). Środkowe części liścieni umieszczone są w prostej linii nad biegunami protoksylemu. W korzeniu ksylem różnicuje się dośrodko-wo, a metaksylem zajmuje część centralną walca osiowego. W niższych partiach hypokotylu nadal utrzymuje się peryferycz-ne położenie protoksylemu, natomiast metaksylem nie różnicuje się w kierunku dośrodkowym, lecz rozchyla się na obie strony od protoksylemu. Przy takim kierunku różnicowania w środkowej części osi nie ma już elementów waskularnych. Innymi słowy, w tej części siewki wyodrębnia się rdzeń.
Na kolejno coraz wyższych poziomach wzrasta odległość między biegunami protoksylemu, ponieważ średnica hypokotylu zwiększa się w kierunku węzła liścieniowego. Jednocześnie grupy naczyń metaksyle-mu powiązane z każdym biegunem protoksylemu nie łączą się ze sobą w płaszczyźnie przechodzącej między liścieniami. A zatem, zamiast jednej płytki ksyiemu, jak to ma miejsce w korzeniu, wyżej występują dwa odrębne kompleksy ksyiemu, a każdy .z nich jest związany z jednym podwójnym śladem liścieniowym. W górnych częściach hypokotylu i u podstawy liścieni zmienia się kierunek różnicowania ksyiemu, gdyż w każdym śladzie liścieniowym biegun protoksylemu jest bardziej zagłębiony w osi niż metaksylem. Położenie takie wskazuje, że ksylem staje się endar-chiczny. Ksylem jest już całkowicie endarchiczny w wyższych częściach liścieni na tej wysokości, na której metaksylem nie różnicuje się w postaci dwóch rozchodzących się płytek, lecz jako jedna podwójna płytka skierowana na zewnątrz od bieguna protoksylemu. Rysunek 17.16 ilustruje więc przejście od egzar-chicznego do endarchicznego ksyiemu.