Części prokam-bium, z których powstanie ksylem, barwią się mniej intensywnie i dzięki temu można je odróżnić od komórek prokambium mających się przekształcić w elementy floemu. Po wykształceniu się na każdym biegunie floemu pierwszych rurek sitowych, na biegunach ksylemu dochodzi do wyodrębnienia elementów proto-ksylemu (rys. 17.11; tabl. 86A i 87A). Dośrodkowe różnicowanie się dalszych komórek ksylemu i floemu w coraz starszych częściach korzenia kończy proces wykształcania się pierwotnych tkanek waskularnych (rys. 17.10B; tabl. 86B). U gruszy późno dojrzewające elementy metaksylemu, znajdujące się w środku korzenia, rozrastają się stosunkowo nieznacznie i dojrzewają dopiero po rozpoczęciu się przyrostu wtórnego, U wierzby centralną część korzenia wypełnia sklerenchyma (tabl. 86B i 87C). Perycykl utworzony jest z komórek parenchymatycznych (tabl. 86A). Endoder-ma zawiera pasemka Caspary'ego (rys. 17.11). u gruszy gromadzą się w niej duże ilości garbników.

Często pojawianie się garbników jest początkowo ograniczone do komórek położonych naprzeciw floemu. Później rozprzestrzeniają się one we wszystkich komórkach endodermy oraz występują w niektórych komórkach kory, położonych bardziej na zewnątrz i w perycyklu. U Pyms w komórkach kory przylegających do endodermy wykształcają się zgrubienia ścian komórkowych przypominające zgrubienia kolenchymy (rys. 17.11). Kambium powstaje najpierw od strony wewnętrznej wiązek łyka (rys. 17.10C; tabl. 86B). W czasie wytwarzania wtórnych elementów z kambium komórki pe"rycykłu położone naprzeciw biegunów protoksylemu dzielą się w podobny sposób, jak w korzeniu Ranunculus (rys. 17.9D). Wewnętrzne pochodne, powstałe w wyniku tych podziałów, zamykają pierścień miazgi, łącząc się z pasmami kambium znajdującymi się po stronie wewnętrznej floemu. Te ostatnie wcześniej wytwarzają wtórne drewno, niż odcinki kambium położone nad protoksyłemem, co powoduje przekształcenie.

Na przekrojach poprzecznych falistej linii kambium w regularny pierścień (rys. 17.10CD). Wtórne tkanki was-kularne przyjmują kształt ciągłego cylindra i całkowicie otaczają ksylem pierwotny (rys. 17.10L; tabl. 85A, 87C). Elementy sitowe pierwotnego floemu ulegają zgnieceniu, a u gruszy niektóre z pozostałych komórek różnicują się we włókna. Włókna wchodzą również w skład wtórnego floemu (tabl. 87B). U Pyrus odcinki kambium powstałe z perycyklu naprzeciw biegunów ksylemu wytwarzają szerokie promienie łykodrzewne (rys. 17.10L), Podziały peryklinalne w perycyklu nie związane z powstawaniem kambium zachodzą początkowo od strony biegunów ksylemu, lecz stopniowo rozprzestrzeniają się na całym obwodzie tej warstwy. Prowadzą one do powstania perydermy. Liczba tych podziałów jest różna, zależnie od warunków wzrostu korzenia (Mylius. 1913). Z peryferycznych komórek podzielonego perycyklu powstaje fellogen. Fellogen na zewnątrz wytwarza komórki korka (rys. 17.10.E; tabl. 85), a do środka może produkować fellodermę.