Części prokam-bium, z których powstanie ksylem, barwią się mniej intensywnie i dzięki temu można je odróżnić od komórek prokambium mających się przekształcić w elementy floemu. Po wykształceniu się na każdym biegunie floemu pierwszych rurek sitowych, na biegunach ksylemu dochodzi do wyodrębnienia elementów proto-ksylemu (rys. 17.11; tabl. 86A i 87A). Dośrodkowe różnicowanie się dalszych komórek ksylemu i floemu w coraz starszych częściach korzenia kończy proces wykształcania się pierwotnych tkanek waskularnych (rys. 17.10B; tabl. 86B). U gruszy późno dojrzewające elementy metaksylemu, znajdujące się w środku korzenia, rozrastają się stosunkowo nieznacznie i dojrzewają dopiero po rozpoczęciu się przyrostu wtórnego, U wierzby centralną część korzenia wypełnia sklerenchyma (tabl. 86B i 87C). Perycykl utworzony jest z komórek parenchymatycznych (tabl. 86A). Endoder-ma zawiera pasemka Caspary'ego (rys. 17.11). u gruszy gromadzą się w niej duże ilości garbników.

Kwiaty mają postać kłosów, kolb, gron, albo też wiech. Wiele gatunków jest znanych jako dekoracyjne rośliny pokojowe, regularnie kwitnące. Rośliny z rodzaju Echmea charakteryzują się różnobarwnymi liśćmi i kwiatami, kwitnącymi od lata do wiosny. Po przekwitnieniu po bokach rośliny pojawiają się przyziemne pędy. Bardzo ważne jest to nie oddzielać ich przedwcześnie od rośliny macierzystej, ponieważ może to spowodować ich zginięcie. Można oddzielić pędy dopiero po roku od ich pojawienia się, gdyż dopiero wtedy są już wystarczająco mocne i ukorzenione. Przesadzanie wykonuje się wiosną, najlepiej użyć mieszanki przeznaczonej specjalnie do gatunków roślin ananasowatych. Echmee wyglądają najładniej wysadzone do doniczek pojedynczo. Powinno się je ustawić w stosunkowo silnym oświetleniu, najlepiej naturalnym. Znoszą dobrze suche powietrze, dzięki czemu nadają się właśnie do mieszkań z centralnym ogrzewaniem. W zimie najlepiej czuja się przy temperaturze 15 stopni i słabej wilgotności podłoża.

Naturalnie rośliny rosną w wiecznie zielonych dżunglach, jednak łatwo dostosowują się do warunków panujących w mieszkaniach. Agloanemy rozmnaża się z nasion lub sadzonek pochodzących z wierzchołków pędów (najlepiej z 3-4 liśćmi), bądź ze zdrewniałej łodygi. Część rośliny, która ma znaleźć się w podłożu należy posypać węglem drzewnym w postaci proszku. Sadzonki umieszcza się w niewielkich doniczkach, wypełnionych mieszaniną torfu i piasku. Optymalna temperatura dla wzrostu roślin to 22-25 stopni, wtedy ukorzeni się w przeciągu miesiąca. Wtedy należy przesadzić je do doniczek o średnicy 12cm, a jako podłoże najlepiej użyć ziemię liściowa, piasek i torf (2:1:1). Aglaonemy najlepiej czuja się w ciepłym miejscu, ale nie w bezpośrednim działaniu słońca. Zimą temperatura w pomieszczeniu z kwiatami nie powinna na długo spadać poniżej 12 stopni. Niektóre gatunki rodzą piękne czerwone jagody, długo utrzymujące się na roślinie. Dobrze wpływa na nie podlewanie delikatnym roztworem nawozu w płynie.