Nasiona chronione są również przez występujące już w zalążku warstwy kutykuli. Kutykule zwykle łączą się w ciągłą błonę (prawdopodobnie przerwaną w obszarze hilum), otaczającą zarodek i ewentualnie przylegające do niego bielmo. Nasiona Leguminosae są przedmiotem dużego zainteresowania ze względu na szczególną budowę ścian komórkowych i obecność "linii świetlnej" w zewnętrznej epidermie łupiny. Epiderma tworzy warstwę palisadową składającą się ze sklereidów (rozdz. 10; Steiner i Jankę, 1955). Linia świetlna występująca nieco powyżej częściach ściany komórkowej zorientowane są przeważnie równolegle do osi komórki (Scott i inni, 1962). Zazwyczaj sądzi się, że linia świetlna odgrywa pewną rolę w nieprzepuszczalności łupiny nasiennej, szczególnie w twardych nasionach roślin strączkowych, lecz dokładny mechanizm nieprzepuszczalności tej linii jest nieznany (Frey-Wyssling, 1959). i Twarde nasiona roślin strączkowych osiągają i zachowują wysoki stopień wysuszenia, prawdopodobnie dzięki nieprzepuszczalnej łupinie i regulującemu działaniu znaczka (Hyde, 1954). Szczelina, która występuje wzdłuż bruzdy znaczka, otwiera się, gdy nasienie znajduje się w suchej atmosferze, a zamyka w powietrzu wilgotnym.
Budowę łupiny nasiennej można najlepiej wyjaśnić przeprowadzając badania rozwojowe. Poniżej podano opis rozwoju łupiny w następujących typach nasion: 1) w nasieniu powstałym z zalążka z dwiema osłonkami i mającym wytrzymałą pod względem mechanicznym łupinę nasienną (Asparagus officinalis; 2) w nasieniu powstałym z zalążka z dwiema osłonkami, ale z łupiną wykazującą słabe właściwości mechaniczne (Bela vulgaris); 3) w nasieniu powstałym z zalążka z jedną osłonką, którego łupina również odznacza się słabymi właściwościami mechanicznymi (Lycopersi-con esculentum). Nasienie Asparagus (Robbins i Borthwick, 1925). Anatropowy zalążek szparaga ma dwa integumenty i stosunkowo duży nu-cellus (rys. 20.3AB). W dojrzałym nasieniu osłonki są przekształcone w czarną, delikatnie pomarszczoną, dość kruchą łupinę nasienną. Ośrodek zostaje całkowicie zużyty w czasie rozrastania się woreczka zalążkowego. Dojrzały zarodek jest cienki, wydłużony (rys. 20.3C), całkowicie otoczony przez dobrze rozwinięte rogowate bielmo, zawierające w swych ścianach hemicelulozę.
W czasie zapylenia zewnętrzna osłonka składa się z pięciu do dziesięciu warstw komórek, a wewnętrzna jest tylko dwuwarstwowa (rys. 20.3B). Komórki obu osłonek są małe i ściśle przylegają do siebie. W ciągu pierwszych 16 dni po zapyleniu xv wyniku rozrastania się komórek łupina nasienna osiąga maksymalną grubość (rys. 20.3JD,L). Ponadto zewnętrzne ściany integumentu zewnętrznego wydatnie grubieją, a w wewnętrznej warstwie wewnętrznego integumentu odkładają się żółtawe substancje w postaci ziarenek. Po uzyskaniu maksymalnej grubości przez łupinę nasienną dostrzegalne są dwie warstwy kutykuli. Jedna z nich znajduje się między dwiema osłonkami,'a druga, grubsza - między osłonką wewnętrzną a ośrodkiem (rys. 20.3B). W następnych etapach rozwoju łupina nasienna stopniowo wysycha i kurczy się oraz ulega postępującemu zgniataniu przez rozrastające się bielmo (rys. 20.3F,G). W okresie około 30 dni po zapyleniu komórki wewnętrznej osłonki ulegają rozpadowi i zgnieceniu, wskutek czego dwa pokłady kutykuli położone są blisko siebie (rys. 20.3G).