Jeśli pączek pochodzi z perycyklu, akropetalne różnicowanie się floemu i ksylemu doprowadza do powiązania jego systemu waskularnego z systemem waskularnym korzenia macierzystego. Jeżeli pączek powstaje powierzchniowo, tkanki waskularne różnicują się w nim w kierunku bazypetal-nym (Kondrat jewa-Melwil, 1957). Wykonano wiele badań mających na celu ustalenie, która część korzenia bierze udział w pobieraniu wody i soli mineralnych (Kramer, 1959; Steward i Sutcliffe, 1959), ale tylko w kilku pracach próbowano zbadać dokładnie budowę strefy chłonnej. Woda wraz z solami mineralnymi pobierana jest głównie przez młodą, rosnącą część korzenia. Obszar ten pod względem strukturalnym jest niejednorodny i cechują go stałe zmiany w budowie anatomicznej oraz właściwościach fizjologicznych. Przypuszczenia, że co najmniej niektóre zjawiska absorpcji zależne są od aktywności metabolicznej związanej ze wzrostem, oraz że inne czynniki mogą decydować o pobieraniu wody i soli mineralnych, są w zupełności uzasadnione i poparte danymi eksperymentalnymi (Hoa-gland, 1937).
Przed wydostaniem się korzenia przybyszowego na powierzchnię łodygi różnicują się w nim czapeczka i systemy tkanek normalnie występujących w ciele korzenia. Różnicowanie to przypomina wyodrębnianie się poszczególnych obszarów tkanek w korzeniach bocznych. W obu wypadkach nie stwierdzono dokładnie, jak dochodzi do połączenia systemów waskularnych tych korzeni i ich organu macierzystego. W czasie różnicowania się tkanek waskularnych w korzeniu przybyszowym komórki mię-kiszowe (komórki kallusa lub inne typy parenchymy) położone w proksymalnym końcu zawiązka korzenia przekształcają się w elementy floemu i ksylemu i w ten sposób dochodzi do zespolenia układów waskularnych. Korzenie rzybyszowe powstające w stosunkowo starych łodygach mogą rosnąć skośnie w ich zewnętrznych częściach, co prawdopodobnie spowodowane jest oporem stawianym przez sklerenchymę, występującą w obrębie floemu lub położoną na zewnątrz od niego (Satoo, 1955; Stangler, 1956; Tomlinson, 1961).
Trudności w zakorzenianiu się łodyg mogą być związane z wysokim stopniem ich zdrewnienia (Beakba-ne, 1961). owstawanie pączków na korzeniach umożliwia rozmnażanie roślin przez sadzonki korzeniowe i odgrywa ważną rolę w rozprzestrzenianiu się szkodliwych chwastów. Pączki rozwijają się na korzeniach o różnej budowie i o różnym wieku. Często powstają one endogenicznie, podobnie jak korzenie boczne lub przybyszowe. Ich endogeniczne pochodzenie obserwowano w korzeniach rosnących w warunkach normalnych (Kondratjewa-Mełwil, 1957; Wasilewska, 1957) oraz w korzeniach odciętych (Seeliger, 1959; Torrey, 1958). W młodszym korzeniu pączek może tworzyć się wperycyklu i początkowo jest łudząco podobny do zawiązka korzenia (Bakshi i Coupland, 1959). W korzeniu starszym pączki powstają endogenicznie z podobnych do kallusa proliferacji tkanki promienia łykodrzewnego, wytwarzających kilka pączków (Wasilewska, 1957) lub egzogenicznie z rozrastających się jak kallus komórek pochodzących z fellogenu (Murray, 1957). Pączki często tworzą się blisko korzeni bocznych i jeżeli te ostatnie lub ich ślady są jeszcze żywer to może dojść do powiązania pączków ze śladami korzenia bocznego.