Zazwyczaj powstaje w perycyklu, a w łodydze - w jej peryferycznych warstwach. Powiązanie odrębnych pod względem morfologicznym pierwotnych systemów waskułarnych pędu i korzenia roślin nasiennych jest interesujące zarówno z rozwojowego, jak i filogenetycznego punktu widzenia i dlatego zagadnieniu temu poświęcono wiele miejsca w literaturze botanicznej. Powiązanie to obejmuje przestrzenne dopasowanie systemów o odmiennym rozmieszczeniu floemu i ksylemu i różnym kierunku różnicowania się elementów w płaszczyźnie poprzecznej, wskutek czego strefa powiązania tych systemów wykazuje pewne cechy pośrednie lub przejściowe między pędem a korzeniem. Przejście od jednego typu struktury do drugiego, obserwowane na kolejnych poziomach powiązania między korzeniem a pędem, określa się zwykle jako przejścia waskularne, a fragment osi rośliny, w którym łączą się te dwa systemy, nazywa się strefą przejściową. Jak już podano w rozdziałach 1 i 15, pęd u wyższych roślin naczyniowych.
Powstaje na jednym końcu osi zarodka (tj. hypoko-tyłu), a na drugim jego końcu wyodrębnia się korzeń. Powiązanie pędu z korzeniem następuje zatem poprzez hypokotyl. Podstawowe zarysy tego powiązania wykształcają się w czasie rozwoju zarodka w postaci systemu prokambium (Miller i Wetmore, 1945; Spurr, 1950). Po wyodrębnieniu prokambium zachodzi różnicowanie się jego komórek w elementy floemu i ksylemu (może się ono zacząć w czasie rozwoju zarodka lub po wy kiełkowaniu). O kierunku i kolejności tego różnicowania decyduje nie tylko początkowe ułożenie prokambium. lecz również rozmieszczenie wzrostu w różnych częściach siewki. Zatem budowę strefy przejściowej można zrozumieć należycie tylko poprzez zbadanie rozwoju tej części rośliny. Większość literatury dotyczy częściowo już zróżnicowanych siewek, dając w ten sposób mimo wielu publikacji tylko niepełny obraz tego zagadnienia. Chociaż budowa strefy przejściowej jest zmienna u różnych grup roślin i najczęściej jest skomplikowana.
Jej wyjaśnienie zostało raczej niepotrzebnie zagmatwane interpretacją, że strefa ta jest obszarem przejściowym między korzeniem a łodygą, gdy właściwie jest ona strefą przejściową między korzeniem z jednej strony, a liścieniami i pędem epikotylu z drugiej strony. Strefa przejściowa nie stanowi powiązania między dwoma osiowymi organami o odmiennym ułożeniu tkanek, lecz jest obszarem przejściowym między organem mającym osiowy system was-kularny, a drugim organem, którego floem i ksylem rozwijają się w związku z liśćmi. Badania nad strefą przejściową muszą więc wyjaśnić związek zachodzący między systemem waskularnym korzenia a śladami pierwszych liściowych organów rośliny. U większości dwuliściennych i nagonasiennych cechy pośrednie między charakterystycznymi cechami systemów waskularnych korzenia i pędu występują w obszarze łączącym korzeń i liście-nie (Chauveaud, 1911; Guttenberg, 1941; Hill i de Fraine, 1908-10; Thomas, 1914). Innymi słowy przejście u tych roślin występuje między korzeniem a liścieniami.