Wielkość ośrodka jest niejednakowa u różnych grup roślin. Ośrodek może być tak mały, że obejmuje niewiele więcej poza tkanką sporogenną i otaczającą ją epidermą (tabl. 94A,C). U innych roślin rozbudowana w większym lub mniejszym stopniu tkanka wegetatywna otacza tkankę sporogenną (tabl. 94B). Integumenty mogą także mieć różną grubość. Najcieńszy integument utworzony jest z dwóch warstw komórek, tzn. składa się jedynie z dwóch warstw epidermy (tabl. 94B). W dwuwarstwowych integumentach ich koniec mikropylarny niekiedy jest nieco grubszy. "Większość okrytonasiennych ma integumenty dwuwarstwowe, chociaż w niektórych rodzinach wśród dwuliściennych występują integumenty trój- i więcej warstwowe (Netolitzky, 1926). Zależnie od wielkości ośrodków zalążki dzieli się na gruboośrodkowe (krassinu-cellarne; w jęz. łac. ciassus - gruby) i cienkoośrodkowe (tenuinucellarne; od łac. tenuis - szczupły). Zalążki krassinuce Uarne z dwoma integumentami uważane są za bardziej prymitywne od tenuinucellarnych z pojedynczym integumentem.
System waskularny zalążków powiązany jest z analogicznym systemem łożyska. Obecność wiązek w integumentach niekiedy uważana jest za cechę prymitywną (Walton, 1952), lecz takie wiązki występują zarówno u bardziej, jak i u mniej wyspecjalizowanych okrytonasiennych i w związku z tym ich znaczenie filogenetyczne jest niejasne (Kuhn, 1928). Najczęściej w zalążku znajduje się jedna wiązka, kończąca się w chalazie i nie tworząca odgałęzień do integumentów. U niektórych gatunków wiązka ta przedłuża się poza ćhalazę w postaci pojedynczego pasma albo rozgałęzia się w różnorodny sposób. Taki wewnątrzzalążkowy system występuje w integumencie. Jeżeli są dwa integumenty, tkanki waskularne mogą znajdować się w obu lub tylko w integumencie zewnętrznym. W ośrodku tkanka waskularna występuje bardzo rzadko (Kuhn, 1928; Maheshwari, 1950; Schnarf, 1931). Waskularne tkanki zalążka są tkankami pierwotnymi i wydaje się, że funkcjonują przez cały czas dojrzewania nasienia.
Na specjalną uwagę zasługuje rozmieszczenie warstw kutykuli w zalążkach ze względu na ich występowanie i znaczenie fizjologiczne w powstającym z zalążka nasieniu. Warstwy kutykuli w zalążkach i nasionach określano różnymi nazwami jako: kuty-kulę, błony skorkowaciałe, błony półprzepuszczalne i błony tłuszczowe. W książce tej nazywa się je kutykulą, to jest najbardziej rozpowszechnionym terminem (Schnarf, 1927). Ustalono, że warstwy kutykuli występują w zalążkach w stosunkowo wczesnych stadiach ich rozwoju. Cała powierzchnia zawiązka zalążka pokryta jest kutykulą. Po wykształceniu się integumentów można wyodrębnić trzy warstwy kutykuli: zewnętrzną, występującą na zewnętrznej powierzchni zewnętrznego integumentu i funikulusa; środkową, dwoistą, położoną między dwoma integumentami; wewnętrzną, również dwoistą, znajdującą się między wewnętrznym integumentem a nucellusem. W zalążkach mających jeden integument brak jest kutykuli środkowej. Jeżeli ośrodek jest mały, a jego tkanka wegetatywna.