Pojawienie się korzeni bocznych dopiero w pewnej odległości od wierzchołka korzenia macierzystego nasuwa przypuszczenie, że merystem wierzchołkowy wytwarza substancje hamujące ich powstawanie. Mimo to odległość od szczytu korzenia, na jakiej wykształcają się najmłodsze korzenie boczne, nie zawsze jest jednakowa. Zauważono, że w szybko rosnących korzeniach Libocedrus korzenie boczne były szerzej rozstawione i powstawały w większej odległości od merystemu wierzchołkowego niż w korzeniach wolno rosnących (Wilcox, 19626). Korzenie przybyszowe (w szerokim znaczeniu tego terminu omówionym w poprzedniej części niniejszego rozdziału) występują na hypokotylu siewki, w węzłach i międzywęźlach łodyg oraz na korzeniach. Powstawanie korzeni przybyszowych wiąże się z obecnością pączków, lub też może być od nich niezależne (Ban-nan, 1942; Guttenberg, 1940). Korzenie przybyszowe mogą tworzyć się w młodych organach (zarodki i merystemy interkalarne u Giamineae) lub w tkankach starszych.
Które nie utraciły swych merystematycznych właściwości. Większość korzeni przybyszowych powstaje endogenicznie, chociaż znane są również przykłady ich pochodzenia egzogenicznego (Guttenberg, 1940). Korzenie przybyszowe mogą rozwijać się z uprzednio wytworzonych zawiązków, które pozostawały w stanie spoczynku do momentu pobudzenia ich do dalszego wzrostu lub są nowymi utworami (Baranowa, 1951; Carlson, 1950; Siegler i Bowman, 1939). Korzenie przybyszowe wyrastające z łodygi tworzą główny system korzeniowy u niższych roślin naczyniowych, większości jed-noliściennych, u dwuliściennych rozmnażających się za pomocą kłączy lub rozłogów, u roślin wodnych, saprofitów oraz pasożytów. Przybyszowymi są również korzenie, powstające na sadzonkach bezpośrednio z łodygi lub z tkanki kallusa. Korzenie te były obiektem wielu prac, a w szczególności badań nad substancjami wzrostowymi (Carlson, 1950; Swingle, 1940). Podstawowe procesy histologiczne, zachodzące przy powstawaniu korzeni przybyszowych.
Można podsumować stwierdzeniem, że korzenie te zwykłe tworzą się w sąsiedztwie różnicujących się tkanek waskularnych organu, na którym powstają (Priestley i Swingle, 1929; Swingle, 1940). Jeżeli organ ten jest młody, zawiązek korzenia przybyszowego wykształca się w grupie komórek położonych blisko obwodu systemu waskularnego. W starszym organie korzenie przybyszowe powstają głębiej niedaleko kambium. W młodych łodygach zawiązek korzenia przybyszowego zwykle tworzy się z komórek międzywiązkowej parenchy-my, a w starszych - z promienia waskularnego. Wydaje się, że korzenie przybyszowe powstają niekiedy także w wyniku podziałów komórkowych zachodzących w strefie kambium (Smith, 1936). W literaturze podaje się często, że w łodygach pierwsze podziały, prowadzące do wytworzenia zawiązka korzenia, zachodzą w perycyklu (Stangler, 1956). Jak już o tym wspomniano w rozdziale 15, w wielu łodygach obszar poprzednio nazywany pery-cyklem ze względu na swoje pochodzenie.