Rozwój kwiatostanu i kwiatu w rodzinie Gramineae można przedstawić, opierając się na badaniach przeprowadzonych na Tiiti-cum i Avena (Barnard, 1955; Bonnett, 1936, 1937). Kwiatostan pszenicy jest kłosem i składa się z kilku grup kwiatów, zwanych kioskami. Kioski umieszczone są bezpośrednio na głównej osi kwiatostanu {rhachis) (tabl. 92A). Kłosek traw (rys. 18.13D; tabl. 91/) składa się z krótkiej osi kłoska (ihachilla) mającej kilka łus-kowatych ustawionych dwurzędowo (distychicznie) i zachodzących na siebie liści przykwiatowych. Dwa najniższe przykwiatki nie mające w swych pachwinach kwiatów nazywają się plewami (giumae). Przykwiatki położone ponad plewami wspierają poszczególne kwiaty (rys. 18.13A-C). Kłosek pszenicy ma od czterecb do sześciu kwiatów, a każdy z nich wspierany jest przez dwa przykwiatki: dolny, czyli odosiowy, zwany plewką dolną (lemma) i górny, czyli doosiowy, zwany plewką górną (palea). Części rozrodcze kwiatu obejmują trzy pręciki z długimi nitkami i dość dużymi pylnikami oraz pojedynczy, jednokomorowy słupek o krótkiej szyjce i dwóch piórkowatych znamionach (rys. 18.13/1; tabl. 93F).
U podstawy zaląźni naprzeciw plewki górnej znajdują się dwie łuszczki (iodiculae) (rys. 18.13A; tabl. 93L) - - małe łuski, powodujące rozchylanie się plewek w czasie kwitnienia. Faza generatywna u pszenicy rozpoczyna się wtedy, gdy roślina ma jeszcze pokrój rozety. Wkrótce po zapoczątkowaniu tej fazy rozpoczyna się nagłe i intensywne wydłużanie się pędu - przyszłego źdźbła. Wytwarzanie nowych zawiązków liści ustaje, a nawet przerwany zostaje dalszy rozwój wykształconych już podstaw liści. Część młodszych podstaw może zaniknąć w czasie rozrastania się wierzchołka pędu na długość i szerokość. Podczas gdy zawiązki liści listowia powstają w postaci pojedynczych wałków, otaczających stopniowo oś pędu (tabl. 92B-D; rozdz. 16), to rozwój kłoska zapoczątkowuje pojawienie się podwójnych wałków (tabl. 92E,F). Kłosek właściwy wykształca się z górnego wałka (tabl. 92G), i uważa się go za pączek pachwinowy, a dolny watek - za liść wspierający. Pierwsze kłoski różnicują się w środkowej części kłosa (tabl. 92E,F).
A następne wyodrębniają się w obu kierunkach akropetalnie i bazypetalnie (tabl. Q2G,H) W obrębie pojedynczego kłoska różnicowanie przebiega akropetalnie, a jego części pojawiają się w następującej kolejności: puste plewy, pierwszy kwiat, drugi kwiat itd. (tabl. 92G-I). W każdym kwiecie procesy różnicowania się jego poszczególnych części zachodzą częściowo na siebie i przebiegają w następującym porządku: plewka dolna, plewka górna, łuszczki, pręciki i słupkowie. Zawiązki plewki dolnej, plewki górnej i. łuszczek mają postać podobną do wałka, podobne są zatem do zawiązków liści. Natomiast zawiązki pręcików są utworami zaokrąglonymi (tabl. 92W), przypominającymi zawiązki pączków, jest to jedna z tych cech, na podstawie których interpretuje się pręcik jako utwór łodygowy (Sharman, 1960b; Surkow, 1961). Słupkowie u pszenicy .zajmuje wierzchołkową część merystemu kwiatowego. Tuż poniżej szczytu wierzchołka powstaje sierpowa-te uwypuklenie, wzniesione najwyżej od strony plewki dolnej (tabl. 93A).