Zostaje strawiona w trakcie rozwoju woreczka zalążkowego, to wtedy kutykulą znajdująca się w mi-kropylarnej części ośrodka również może być rozpuszczona (Scro-phulaiiaceae, Labiatae, Campanulaceae). W czasie rozwoju woreczka zalążkowego pewne części zalążka ulegają strawieniu, a powstałe w tym procesie substancje prawdopodobnie zużywane są przez rozrastający się gametofit żeński. Wegetatywna tkanka ośrodka jest częściowo lub całkowicie zresorbowana. W tym ostatnim wypadku woreczek zalążkowy przylega do wewnętrznej epidermy integumentu. Duże ośrodki mogą być częściowo zachowane i w niektórych grupach roślin tworzą tkankę spichrzową (o bielm o, perysperma) w nasieniu (Centrospermae; rys. 20.4,4). Epiderma ośrodka niekiedy jest bardzo odporna i poprzez proliferację może wytworzyć nu-cellarny czepek o stosunkowo grubych ścianach (Allium). Integumenty ulegają w rozwoju pewnym zmianom histologicznym lub częściowej dezorganizacji.
Szczególnie powszechnym zjawiskiem jest zróżnicowanie wewnętrznej epidermy integumentu w tzw. warstwę odżywczą lub tapetum integumentalne, czyli integumentalny epitel, składający się z mocno barwiących się komórek, wydłużonych w kierunku prostopadłym do powierzchni woreczka zalążkowego (tabl. 94C). Wykształcanie się epitelu jest charakterystyczne dla rodzin, w których nucellus wcześnie zostaje strawiony, a integument styka się bezpośrednio z woreczkiem zalążkowym (Sympetalae). Brak jest jednomyślnego poglądu na fizjologiczne znaczenie integumentalnego epitelu, które może bywa różne (Schnarf, 1927). Na pewien związek tej warstwy z odżywianiem zarodka może wskazywać rozkład tkanki zalążka w sąsiedztwie epitelu (rys. 19.4) oraz przetrwanie epitelu aż do zakończenia rozwoju całej zawartości woreczka zalążkowego (rys. 19.5). Zmiany w merystemie wierzchołkowym związane z przejściem od fazy wegetatywnej do generatywnej zachodzą w kolejności, określonej przez naturę rośliny (Hillman, 1962).
Jednoroczne rośliny zielne przechodzą w ciągu jednego sezonu wegetacyjnego bez żadnych przerw przez okres wzrostu wegetatywnego oraz inicjacji i rozwoju kwiatów. U drzewiastych gatunków, przynajmniej w północnej strefie umiarkowanej, kwiaty zawiązują się zwykle w jednym sezonie, a rozwój ich dobiega końca w sezonie następnym. Stopień zróżnicowania, jaki osiągają kwiaty przed zakończeniem pierwszego sezonu, jest bardzo zmienny (Roberts, 1937). Na inicjację kwiatów wywierają wpływ czynniki zewnętrzne, lecz tylko w granicach zdolności reagowania rośliny na określone środowisko. Na przykład rośliny w charakterystyczny sposób reagują na długość dnia i temperaturę, wytwarzając kwiaty przy specyficznej kombinacji tych dwóch czynników (Hillman, 1962). Kwiaty powstają na szczycie pędu głównego, pędów bocznych lub równocześnie na obu tych rodzajach pędów. Boczne rozgałęzienia przed powstawaniem kwiatów mogą wytwarzać dalsze rozgałęzienia różnych rzędów.