Tworzące razem koronę (corolld, w jęz. łac. oznacza małą koronę) i działki (sepala, w jęz. greek, oznacza osłonę), wchodzące w skład kielicha (caiyx-w jęz. greek, oznacza kubek). Kielich i korona stanowią razem o k w i a t (perianthium, od słów greckich oznaczających dookoła i kwiat). Poszczególne części składowe okwiatu nie zróżnicowanego na działki kielicha i płatki korony (rys. 18.10A) nazywane są członami okwiatu (tepala, w jęz. łac. tepalum jest anagramem pętałam). Na różnych częściach kwiatów zwykle wykształcają się miodniki (rozdz. 13). Niektóre z nich są przekształconymi pręcikami i dlatego nazywane są prątniczkami lub staminodiami. Piśmiennictwo poświęcone morfologii kwiatu jest obszerne i dlatego przytoczono tu tylko ważniejsze prace z tego zakresu (Andrews, 1963; Arber, 1950; Barnard, 1961; Eames, 1961; Kaussmann, 1963; Mehrille, 1962, 1963; Pierwuchina, 1957a,b; Rao, 1961; Takh-tajan, 1959; Wilson i Just, 1939). Większość zwolenników poglądu, według którego kwiat.
Jest przekształconym pędem, przyjmuje, że organy kwiatowe są pozaosiowymi strukturami w tym samym znaczeniu co liście, oraz że oba te typy przydatków prawdopodobnie rozwijały się równolegle w procesie ewolucji. W tej interpretacji położony jest nacisk na jedność typu tych utworów, gdyż zarówno liście listowia, jak i organy kwiatowe uważane są za podobne do liści przydatki, czyli fillomy. Dyskusje nad pochodzeniem kwiatu często nawiązują do koncepcji, według której liście są organami powstałymi z rozgałęzień łodygi (Em-berger, 1951). Organy kwiatowe, choć u obecnie żyjących okrytonasiennych przypominają liście, wykształciły się ze skupień łodyg podobnych do analogicznych zgrupowań, które dały początek liściom listowia. Biorąc pod uwagę ten punkt widzenia nie należy dociekać, jak z liścia wykształcił się organ kwiatowy, ale w jaki sposób organ ten powstał z systemu rozgałęzień. Widocznie istniały rośliny, które miały zalążki, lecz pozbawione były takich liści, jakie znamy obecnie (Camp i Hubbard, 1963).
Działki i płatki swym wyglądem zewnętrznym zasadniczo przypominają liście. Między działkami a płatkami oraz między małymi liśćmi przykwiatowymi (podkwiatkami) wspierającymi kwiaty a działkami mogą występować formy przejściowe. Jednak w niektórych kwiatach płatki przechodzą stopniowo w pręciki - poprzez utwory wykazujące cechy jednych i drugich (Moseley, 1958). Ponadto pręciki i płatki często różnią się od innych części kwiatowych tym, że mają pojedynczy ślad waskularny. Na podstawie tych cech sugerowano, że w niektórych taksonach płatki powstały z pręcików. Wyspecjalizowane typy pręcików, wyraźnie zróżnicowane na nitkę i pylnik, są raczej niepodobne do liści; jednak u wielu Rct-nales pręciki nie wykazują zróżnicowania na nitkę i pylnik, są szerokie i przypominają raczej liście (Bailey i Smith, 1942; Can-right, 1952). Wygląd tych pręcików nasuwa przypuszczenie, że początkowo pręcik mógł być utworem podobnym do liścia. Z drugiej strony sądzi się, że wiązki pręcików.