(U Ma!vaceae, Guttife-rae i innych dwuliściennych) wskazują na pochodzenie tych organów z prymitywnych dichotomicznych systemów rozgałęzień - systemów telomów - wytwarzających na szczycie osi wierzchołkowe sporangia (Wilson, 1942). Według jeszcze innej teorii, pręciki powstały z gonofilu (gonophyJIum), struktury podobnej do liścia i mającej płodne rozgałęzienia (Mehdlle, 1963). W wyniku kondensacji i redukcji z gonofilu wykształciły się współczesne pręciki - zarówno w linii rozwojowej z pręcikami wiązkowymi, jak i z pręcikami blaszkowatymi. Zgodnie z klasycznym poglądem owocolistek jest utworem podobnym do liścia (Arber, 1937; Bailey i Swamy, 1951; Sawczen-ko, 1957; Troll, 1939). Przyjmuje się, że słupki powstały w wyniku sfałdowania i zrośnięcia brzegów owocolistka oraz poprzez złączenie się z innymi owocolistkami. W literaturze niemieckiej szeroko dyskutowany jest typ liścia, z którym można byłoby porównać owocolistek. Wysunięto założenie, że wiele owocolistków charakteryzuje
Ten sam typ wzrostu co liść tarczowaty, tj. liść, którego ogonek umocowany jest na dolnej powierzchni blaszki liściowej (Baum, 1952; Baum-Lein-fellner, 1953; Leinfellner, 1950; Schaeppi i Frank, 1962). Uważa się, że tarczowatość (peltacja) może przejawiać się w różnym stopniu, a w niektórych formach owocolistków nie występuje w ogóle. Stwierdzono ją również w pręcikach i częściach składowych okwiatu (Jager, 1961; Leinfellner, 1955, 1956a). Pogląd, że owocolistek jest sporofilem wytwarzającym sporangia, często jest poddawany krytyce, ponieważ nie u wszystkich okrytonasiennych można w ten sposób interpretować słupkowie. Niektórzy autorzy uważają, że rozwój ontogenetyczny owocolistka jest zupełnie odmienny od rozwoju liści (Gregoire, 1938; Plantefol, 1948). Inni badacze dochodzą do wniosku, że w wielu . kwiatach rozmieszczenie tkanek waskularnych sugeruje odrębność śladów waskularnych owocolistków od śladów łożyska (Mel-ville, 1962; Sterling, 1963).
Niezgodności w sporofilowej koncepcji owocolistka próbuje rozwiązać teoria gonofiłowa (MeMlle, 1962).Według tej teorii podstawowym składnikiem słupkowia jest liść wraz z płodnym rozgałęzieniem, składające się razem na go-nofil. Zmiany zachodzące w procesie ewolucji doprowadziły do ścisłego złączenia płodnego rozgałęzienia - przekształconego w oś łożyska wytwarzającą zalążki - z blaszkowatą częścią gonofilu. Jeżeli części kwiatu ostatecznie powstały z systemów rozgałęzień, to kwiat jest skondensowanym i silnie zmodyfikowanym kwiatostanem, a termin "kwiat" obejmuje rozrodcze struktury okrytonasiennych w różnych stadiach kondensacji (Melville, 1962, 1963; Nozeran, 1955). Przy takiej interpretacji termin kwiat oznacza raczej jednostkę biologiczną'niż morfologiczną, co umożliwia zastosowanie go nie tylko do pojedynczych kwiatów, ale również i do mniej lub więcej skondensowanych kwiatostanów (MeMlle, 1963). Merystem wierzchołkowy kwiatu zwykle przestaje funkcjonować z chwilą zapoczątkowania struktur rozrodczych