Na podstawie tych wyników sugerowano, że wzór ułożenia tkanek waskularnych zależy od aktywności merystemu wierzchołkowego (Reinhard, 1956; Torrey, 1955). U roślin dwuliściennych korzeń główny często jest di-, tri-, lub tetrarchiczny, ale również może zawierać pięć do ośmiu, a nawet więcej biegunów protoksylemu (u wielu Ameniiierae, Castanea). isasianeaj. W cienkim korzeniu orzecha wodnego Tiapa natans występuje tylko jedno pasmo ksylemu. Korzenie główne siewek roślin je-dnoliściennych mają podobną liczbę pasm protoksylemu, jak u dwuliściennych, lecz korzenie przybyszowe jednoliściennych mają często znacznie więcej tych pasm, np. u Palmae i Panda-naceae - powyżej stu. Występowanie dużej liczby pasm ksylemu w korzeniach przybyszowych łączy się z dużą średnicą przekroju poprzecznego i obecnością rdzenia. Korzenie wielu nagonasien-nych są diarchiczne lub poliarchiczne (Wilcox, 1962a). Stan monoarchiczny stwierdzono w najmniejszych korzeniach Araucaria ceae (Guttenberg, 1941). Korzenie paprotników mają od jednego do wielu pasm protoksylemu i protofloemu (Ogura, 1938).
Takimi cechami są: okółkowe ustawienie części kwiatowych zamiast spiralnego; zrastanie się członów w obrębie jednego okół-ka; zrastanie się członów należących do dwóch lub więcej różnych okółków; wypadnięcie poszczególnych części kwiatowych; zygomorfizmu (symetria bilateralna) występujący zamiast aktyno-morfizmu (symetria promienista); powstawanie kwiatów górnych epigynicznych (z dolną zalążnią) zamiast kwiatów dolnych hipo-gynicznych (z górną zalążnią). Określenia: zrosłodziałkowe, zro-słopłatkowe i synkarpiczne stosuje się do kwiatów mających zrośnięte działki, płatki lub owocolistki. Jeśli słupkowie zajmuje położenie podobne jak w kwiecie epigynicznym, lecz nie zrasta się z tkanką pochodzenia nieowocolistkowego, to kwiat nazywamy okołozalążniowym (perygynicznym), a jego zalążnia jest górna. Kwiaty epigyniczne (tzn. mające dolne zalążnie) są szczególnie trudne do interpretacji morfologicznej, ponieważ słupkowie pogrążone jest w tkance nie pochodzącej z owocolistków.
Co wywołuje wrażenie, że osadzone jest ono poniżej pozostałych części kwiatowych. Kwiaty o różnych stopniach specjalizacji można usystematyzować w serię morfologicznych typów wykazujących stopniowe przejścia od jednego typu do drugiego. Stopień zrastania się działek, płatków/ pręcików i owocolistków jest bardzo różny i niekoniecznie jednakowy w poszczególnych okółkach tego samego kwiatu. Okwiat może być nie zróżnicowany na kielich i koronę, albo mogą w nim być stopniowe przejścia między działkami i płatkami. Formy pośrednie mogą również występować między płatkami a pręcikami, Kwiat może nie mieć niektórych części. Kwiaty nie zawierające słupkowia lub pręcikowia nazywamy jedno-płciowymi. Badania przeprowadzone nad systemem waskularnym kwiatu zajmują poważną pozycję w literaturze poświęconej budowie anatomicznej kwiatu. Powszechnie przyjęty jest pogląd, że system was-kularny ma charakter konserwatywny i dlatego można spodziewać się wykrycia.
W nim pewnych zmian ewolucyjnych, które uległy zatarciu w ukształtowaniu zewnętrznym kwiatu (Puri, 1951). W związku z tym często analizowano system waskularny w celu wyjaśnienia morfologii kwiatów (Douglas, 1944; Eames, 1961; Leroy, 1955; Smith i Smith, 1942o; Moseley, 1961; Ozenda, 1949; Wilson i Just, 1939), uzyskania dodatkowych danych dla ustalenia taksonomicznych zależności (Nast, 1944; Palser, 1961; Paterson, 1961; Rao i inni, 1958; Wilkinson, 1949) i odtworzenia filogenezy (Melville, 1962, 1963). System waskularny stosunkowo słabo wyspecjalizowanych kwiatów z górnymi zalążniami można porównać do systemu waskular-nego pędu wegetatywnego, w którym od osiowego systemu wiązek odchodzą pasma do organów bocznych. Wielu autorów sądzi, że istnieje całkowita analogia między wzorami waskularyzacji pędu i kwiatu i stosuje do obu tych organów pojęcia steli, śladów i luk (Eames, 1961). Jeśli dno kwiatowe jest wydłużone, ułożenie na nim części kwiatowych.